บุญที่ฉันปลื้มที่สุด

บุญสระเศรษฐี
 (สระน้ำหน้าทางเข้าวัดพระธรรมกาย)

       ประมาณ ปีพ.ศ. 2544 -2545  ผมจำเวลาได้ไม่ชัดเจน แต่ความปลื้มนี้จำได้ตลอดกาล
       ช่วงเวลานั้น หลวงพ่อธัมมชโย ได้ให้ช่วยกันทำสระเศรษฐี เป็นสระน้ำหน้า มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี(อยู่ตรงหน้าทางเข้าวัดพระธรรมกาย)

       ตอนนั้นผมได้มาช่วยรับบุญนี้ด้วย ทั้งพระทั้งสามเณร ทั้งอุบาสก อุบาสิกา สาธุชน  ช่วยกัน ขนหินเกร็ดใส่กระสอบ  นำไปถมพื้นที่ใต้สระน้ำที่เป็นเลน(ตอนนั้นเอาน้ำออกหมดแล้ว) เพื่อให้พื้นใต้สระ ไม่เปื้อน เพราะวันงานจะมีพระภิกษุท่านลงไปเดินในน้ำเพื่อโปรยเนื้อมนต์ในน้ำ ให้เป็นสระน้ำมนต์ขนาดใหญ่ 

       ผมได้ร่วมรับบุญเตรียมงาน ทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น ใจนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ตลอด รับบุญไปใจก็ปลื้มปีติ ตัวมันเบา สบาย สบายทั้งกาย สบายทั้งใจ  มันปลื้มน่ะครับ ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี
      

       ผมลงแรงเป็นหลัก...  แต่ปลื้มเพราะนึกว่า ทำบุญนี้กตัญญูบูชาพระเดชพระคุณหลวงปู่ 

      ทุกๆ คน  ร่วมแรงร่วมใจกัน แม้จะหนัก จะร้อน จะลำบาก แต่ก็ทำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม   การที่ลงแรงเป็นหลักนี้  เป็นการเอาชีวิตเป็นเดิมพันของผมในการสั่งสมบุญ(ใช้เรี่ยวแรงทำบุญ)  สู้สุดตัว  เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่หวั่น  ตรงจุดนี้คงเป็นจุดที่ทำให้ใจมันปลื้มมาก บวกกับ นึกกตัญญูบูชาพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ตลอดเวลาที่รับบุญครับ
     
     การทำบุญ ไม่เพียงแต่ทำบุญด้วยทรัพย์เพียงอย่างเดียว แต่สามารถทำบุญด้วยการใช้เรี่ยวแรงกำลังของเรา ในการทำงานพระศาสนา ก็เป็นอีกบุญหนึ่งที่ทุกคนไม่ควรพลาด...  

     การที่ผมลงแรง ทั้งแรงกายและแรงใจ ด้วยความทุ่มเทรับบุญเอาชีวิตเป็นเดิมพัน  บุญนี้จึงทำให้ผมปลื้มมาก ถึงปลื้มที่สุด ปลื้มจนผมจำไปจนวันตายเลยครับ...